A VIDA ARTIFICIAL

A Vida Artificial pódese considerar como a parte da Intelixencia Artificial que pretende reproducir os procesos e comportamentos típicos dos seres vivos. Tamén podemos definila como o intento de crear vida, ou algo parecido á vida, mediante a combinación de símbolos (datos) e procesos de símbolos (programas) independentemente do soporte físico destes símbolos e procesos. Por unha banda están os intentos "hardware" de emulación de vida. Por exemplo, é posible construír un pequeno robot con aspecto de rato capaz de atopar a saída dun labirinto. Por outra banda están as simulacións "software". Estas teñen a vantaxe de que permiten construír un gran número de seres vivos e contornos nos que estes existen, de maneira que é máis fácil estudar comportamentos sociais ou axudar á toma de decisións acerca de certos aspectos do mundo real. .. Os argumentos contrarios á intelixencia artificial pódense resumir nos seguintes puntos: · As máquinas carecen de creatividade. · As máquinas non dispoñen de conciencia. · As máquinas non poden alcanzar uns principios éticos cos que rexer a súa conduta. Fronte a estes razoamentos negativos, os especialistas que cren na lexitimidade da intelixencia artificial responden nos seguintes termos: · Se se produce a aprendizaxe das máquinas xa se sentan as bases da creatividade. · O estadio de conciencia e a eticidade non son absolutamente imprescindibles para a afirmación da intelixencia e, posiblemente, poidan conquistarse. Sea como fose, non convén deixarse prender da literalidade da discusión
A Vida Artificial tamén nos ofrece unha "visión privilexiada" da nosa realidade. Non fai falta que as simulacións por computador sexan aínda máis complexas, para poder ter o dereito a preguntarnos acerca de se o noso propio mundo non será tamén unha "simulación dentro dun cosmo-ordenador". De feito, esta pregunta expúxose, desde tempos remotos, en infinidade de xeitos. Se os computadores son capaces de simular universos artificiais poboados por organismos que mediante a reprodución, as mutacións e a selección natural, evolucionan e fanse cada vez máis intelixentes e conscientes, poderiamos interpretar o noso propio mundo como un superordenador" onde nós mesmos somos os "seres artificiais" que o habitan, seguindo o curso de evolución que O Programador desexou. No caso de que existise un creador e unha intencionalidade, é dicir, se O Programador que nos creou fíxoo con algún obxectivo, non sería estraño que ese mesmo programador houbese implementado mecanismos para que as súas "entidades" (nós) non escapen ao seu control. Por exemplo, podería marcar límites ao seu movemento (a velocidade da luz? a gravidade?) no seu computador (o noso universo) ...Ou tal vez o límite de 300.000 km/seg corresponde cos MHz do computador no que vivimos?. Pero as limitacións que o programador fixa para controlar ás súas entidades poden non ser suficientes. Algúns programadores de Vida Artificial quedan a miúdo gratamente sorprendidos polo inesperado comportamento das súas pequenas creacións, máis intelixentes e capaces do que cabería esperar nun primeiro momento. Ademais, os "bugs" (erros) en programación son probablemente unha constante en todos os universos, dimensións e realidades posibles, así que tal vez o "programador" deixe algún oco por onde podamos coarnos; é dicir, que é posible que no noso mundo existan accións, comportamentos, ou razoamentos con efectos marabillosos, que están aí, accesibles, pero que aínda ninguén realizou, xa sexa por ignorancia, mala sorte, ou porque provocan a morte a quen chega a adquirilos. Un exemplo disto último atópase en "Crecede e Multiplicádevos", de Isaac Asimov.
QUEDA MOITO TODAVIA

A IA tradicional estaba estancada con máquinas que non podían realizar tarefas que un neno fai con facilidade, como non tropezar cos mobles e distinguir entre unha mesa e unha cunca de café. Pero a IA baseada na natureza trouxo aires renovadores e quizais dentro de 1 ou 2 décadas constrúa unha intelixencia semiartificial. A cousa non é fácil. Calculouse que un PC ten máis ou menos a potencia de cálculo dun caracol, en tanto que un Cray 2 -un dos máis rápidos súpercomputadores existentes- apenas iguala ao poder cerebral dun rato. Se fose posible facer unha máquina de capacidade equivalente á do cerebro humano, requiriría 100 megawatts, enerxía suficiente para iluminar Santiago. Con pouco máis de dez anos de antigüidade, a Vida Artificial converteuse nun punto de referencia sólido da ciencia actual. Un concepto básico dentro deste campo é o de comportamento emerxente. O comportamento emerxente aparece cando se pode xerar un sistema complexo a partir de regras sinxelas. Para que se dea este comportamento requírese que o sistema en cuestión sexa reiterativo, é dicir, que o mesmo proceso se repíta de forma continua e ademais que as ecuacións matemáticas que definen o comportamento de cada paso sexan non lineais. Hai dúas posturas dentro da Vida Artificial: a forte e a débil. Para os que apoian a postura débil, os seus modelos son soamente representacións simbólicas dos síntomas biolóxicos naturais, modelos certamente moi útiles para coñecer devanditos sistemas, pero sen maiores pretensións. Para os que defenden a versión forte, din que se pode crear vida auténtica a partir dun programa de computador que reproduza as características básicas dos seres vivos. Desde este punto de vista, a vida divídese en vida húmeda, que é o que todo o mundo coñece como vida, vida seca, formada por autómatas fisicamente tanxibles, e vida virtual, formada por programas de computador. As dúas últimas categorías son as que integran o que xenéricamente se coñéce como Vida Artificial. Remate No viendeiro programa de tecnoloxía falaremos dalgúns robots e os dilemas éticos que representan.Agora……. E por esta vez, imos rematar cun poema que tenta reflexar a anguria emocional e o desexo de eternidade